Ավագ դպրոց 9-6 դասարան
Ընտանեկան տիկնիկային ներկայացում՝ Հովհաննես Թումանյան «Շունն ու կատուն»
Դերերում
Հեղինակ՝ Հյուսիսային դպրոցի երրորդ դասարանի սովորող Հարութ Կարապետյան
Քեռի Քուչի՝ Սոնա Կարապետյան /Հարութ Կարապետյանի քույր /
ՈՒստա Փիսո ՝ Լիլիթ Սարգսյան / Հարութ Կարապետյանի մայր /
Դդումը շատ օգտակար և համեղ բույս է, որը իր մեջ ունի բոլոր վիտամինները և բուժում է բազմաթիվ հիվանդություններ: Դդումը լինում է տարբեր տեսակի և աճում է տարբեր երկրներում հիմնականում աճում է խոնավ տեղերում և ունի շատ մեծ տերևներ, իսկ նրա պալարնեները կարող են բարձրանալ մինչև քսան մետր :
Շատ օգտակար են նաև դդումի սերմերը: Ու ամենա կարևորը մենք հայերս դդումից պատրաստում ենք շատ համեղ ծիսական կերակուրներ, որոնցից է մեր ավանդական ղափաման:Ղափամայի ծեսը մենք նշում ենք մեծ շուքով:
Մի օր Կարենի պապիկը դդումի սերմերը թաղեց հողի տակ: Անցան օրեր, և դդումները մեծացան, մեծացան ու այնքան երկարեցին, որ բարձրացան ծիրանենու վրա: Ու այստեղից էլ սկսվեց նրանց ամենօրյա վեճը:Ծառն ուզում էր, որ դդումը իր պալարները իջեցնի իր վրայից, սակայն դդումները այնքան էին չաղացել, որ չէին կարողանում, իջնել
Ծառից: Ու Կարենի պապիկը որոշեց օգնել ծառին ազատվել այդ հաստափոր դդումներից:
Նա կտրեց ծառի ճյուղերը և դդումները մեկը մյուսի ետևից ընկան ցած ու բացվեցին նրանց փորիկները:
Այսօր շավաթվա վերջին օրն էր: Ընկեր Մարին մեզ տարել էր Հենրիկ Մալյանի անվան կինոթատրոն դիտելու Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթները: Մենք դիտեցինք 10 հեքիաթ: Բայց ինձ ամենից շատ դուր եկավ <<Կիկոսի մահը>>: Մենք շատ լավ օր ունեցանք, որի համար շնորհակալ ենք մեր ուսուցիչներին:
Անտառի մի խորհդավոր բացատում ապրում էր մի փշատերև ծառ: Անտառի ծառերից ոչ մեկը նրա հետ ընկերություն չէին անում: Գարնանը բոլոր ծառերը բողբոջում էին, տերևակալում, զարդարվում ծաղկաթերթերով, մեկը մյուսին զարմացնում իրենց ծաղիկների բուրմունքով, իսկ փոքրիկ փշատերևը զարմացած նայում էր, թե ինչպես էին բոլոր ծառերը պես-պես զգեստներ հագնում, սոսափում ու պարծենում իրենց գեղեցկությամբ…
Բայց երբ եկավ աշունը, նրանց տերևները թափվեցին, իսկ առաջին ձյան հետ նրանք մերկացան ու տխուր լռեցին: Միայն փոքրիկ փշատերևն էր, որ կանաչ ու դալար կանգնած էր մնացել…
Շուտով Նոր տարի էր… Անտառի բնակիչները պատրաստվում էին Նոր տարվան…Նրանք ուզում էին շատ գեղեցիկ դիմավորել Ձմեռ Պապիկին և որոշում են զարդարել փշատերևին։ Ամեն մեկը տարբեր բաներ է բերում. սկյուռիկը բերում է ընկույզ և կաղին, ոզնին՝ չորացրած սնկեր, իսկ նապաստակը իր մայրիկից խնդրում է փոքրիկ գազարներ։
Շատ շուտով տոնածառը շքեղ տեսք է ստանում, գազանիկներն ուրախանում են, իսկ փշատերևը հուզված նայում է շուրջը։ Նա երջանիկ էր, սակայն զգում էր, որ բոլոր ծառերը տխուր են։
Գիշերը, երբ բոլոր գազանիկները պառկում են քնելու, նա բվին խնդրում է, որ իր խաղալիքների կեսը տանի և կախի մյուս ծառերի ճյուղերից։ Հաջորդ օրը երբ, Ձմեռ Պապը գալիս է անտառ, տեսնում է, որ բոլոր ծառերը գեղեցիկ զարդարված են։ Նա զարմացած հարցնում է. «Իսկ ո՞վ է զարդարել անտառի մյուս ծառերը»: Փշատերևը համեստորեն լռում էր: Այդ ժամանակ բուն որոշեց ամեն ինչ պատմել Ձմեռ պապիկին: Ձմեռ պապը շոյեց փշատերևի դալար փշիկները և ուրախացած բացականչեց. «Այսօրվանից քեզ կկոչենք տոնածառ: Դու բոլորին տոն ես պարգևել: Դու աշխարհի ամենաբարի ծառն ես»:
Հնչեցին Նոր տարվա զանգերը, երկնքում վառվեցին ամանորյա աստղիկները, փաթիլ-փաթիլ ձյուն եկավ, և անտառի բոլոր բնակինչներն ու ծառերը Ձմեռ պապի հետ դիմավորեցին Նոր տարին: Նրանք հասկացան, որ անտառում բոլորն էլ կարևոր են, որ պետք է սիրով ապրեն անտառում, որ ոչ մեկն անտառում չպետք է «քիթը վեր ցցի»…
Հարցեր և առաջադրանքներ
Հարութ Սարգսյանի բլոգ 